köle…

puslu ve gri hayatlar içine hapsolmuş, çaresizce beklerken, bilinç kaybına doğru zorla iteklenirken gergin bacaklarla son bir reaksiyon gösterebilme yetimiz acaba zaman içinde körelmiş olabilir mi? ya da evrimin ufak bir cilvesi… kendi kendimize yaptığımız işkence, evrimsel süreci tetiklemiş de olabilir. gezegenle aramızdaki elektrokimyasal bağın kopma noktasına geldiği gerçeğiyle yaşama zorunluluğumuz, bu gerçekten uzaklaşma arzumuzu daha da körüklüyor… sokaklarda koşar adımlarla yürüyen toplumsal cesetler… seslerin ve renklerin büyüsüne kapılan zavallı ezikler…