köle…

puslu ve gri hayatlar içine hapsolmuş, çaresizce beklerken, bilinç kaybına doğru zorla iteklenirken gergin bacaklarla son bir reaksiyon gösterebilme yetimiz acaba zaman içinde körelmiş olabilir mi? ya da evrimin ufak bir cilvesi… kendi kendimize yaptığımız işkence, evrimsel süreci tetiklemiş de olabilir. gezegenle aramızdaki elektrokimyasal bağın kopma noktasına geldiği gerçeğiyle yaşama zorunluluğumuz, bu gerçekten uzaklaşma arzumuzu daha da körüklüyor… sokaklarda koşar adımlarla yürüyen toplumsal cesetler… seslerin ve renklerin büyüsüne kapılan zavallı ezikler…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s